Markering op de bergpaden

In zo goed als heel Europa zijn de wandelpaden en bergpaden in de Alpen en de Dolomieten met rood-witte strepen gemarkeerd. De eerste systematische markeringen in de Alpen ontstonden in de tweede helft van de 19e eeuw, toen de Alpenverenigingen werden opgericht. In die tijd bestonden veel bergpaden al eeuwenlang. Het waren herderspaden, smokkelroutes, militaire wegen of verbindingsroutes tussen dalen. De Alpenverenigingen legden dus lang niet altijd nieuwe paden aan. Ze selecteerden bestaande routes, verbeterden ze waar nodig en begonnen ze systematisch te markeren. Voor de kleuren (rood-wit) is niet gezamenlijk besloten. De keuze was vooral praktisch: wit is goed zichtbaar op donkere steensoorten en bomen. En rood juist weer op lichtere steensoorten zoals kalk en dolomiet. Slovenië doet het net iets anders, zij gebruiken de Knafelc-markering: een rode cirkel met wit in het midden.

Dat een pad gemarkeerd is, wil zeggen dat het opgenomen is in het officiële wandelnetwerk. En normaal gesproken betekent dit dat het pad ook onderhouden wordt. Maar het is geen garantie! Vaak kun je het aan de kleuren zien. Als de markeringen nauwelijks zichtbaar meer zijn, is de kans groot dat het pad ook niet meer onderhouden wordt. En dat kan weer betekenen dat het uiteindelijk dood loopt, bijvoorbeeld door een aardverschuiving of lawine. Laat je door de markering ook niet in de luren leggen. Ja, het pad loopt ergens naartoe. Maar je kunt nog steeds op het verkeerde pad zitten en in terrein komen dat te moeilijk is.

Op veel bergpaden staat naast de rood-witte markering ook een routenummer, zoals 101, 526 of AV1. Dit nummer verwijst naar de officiële route in het lokale wandelnetwerk en helpt wandelaars om kaarten, routegidsen en wegwijzers met elkaar te vergelijken. Het nummer zegt niets over de moeilijkheidsgraad van het pad. Daarvoor gebruiken de verschillende Alpenlanden eigen classificaties, zoals kleuren of letters. Vooral in Italië, Oostenrijk en Duitsland zijn routenummers een belangrijk hulpmiddel voor een betrouwbare routeoriëntatie. En deze routenummers vind je bijvoorbeeld weer terug op de wandelkaarten van Kompass, of in Komoot.

En dan zie je in veel landen nog kleurtjes op de wegwijzers. Zo zie je in Oostenrijk blauwe, rode en zwarte markeringen. Een blauwe markering geeft aan dat het een eenvoudig pad is, rood dat het middelzwaar en en zwart dat het een zware route (alpine route) is. Ook Duitsland hanteert dit systeem. Zwitserland daarentegen heeft, uiteraard ;-), haar eigen systeem. Geel is een wandelpad (T1), rood-wit-rood is een bergwandelpad (T2-T3) en wit-blauw-wit is een alpien wandelpad (T4-T6). Italië, Frankrijk en Slovenië gebruiken geen markeringen om de moeilijkheidsgraad aan te geven. Met de kanttekening dat Italië en Slovenië wel waarderingen voor routes hebben, maar ze niet als kleuren op de wegwijzers laat zien.